Sabahlara aşık bir çocuk utancından geceye sevda vermişken...Henüz yaşamı bilmezken...
Sahi, toprak atmak onlara mı düşerdi?


İnsanlığın yıktığı noktadayım. Yaşanmışlıklarla yaş alıyorum. Yıkıklarımın naaşını kaldırmak isteyen insanlarla dolu etrafım.

Karanlık...

Yalnız...

Sessiz...

Sahi, toprak atmak onlara mı düşerdi hayallere?


Arayışımdan miras, nefessiz bırakan duraksamalarım kadar acı...

Böylesine kutlu bir yolculukta yalnızken üstelik...

Bir "son" beklemektense alabildiğine yürümeye hazırken.

Gerisin geriye dönmek bana düşüyorken...

Bir akşam da çıkıp teker teker yıldızlara gömdüğüm insanlar..

Kalp yangınının imtihan alevleri kendimden mesulken...

Sabahlara aşık bir çocuk utancından geceye sevda vermişken...

Henüz yaşamı bilmezken...

Ömründen veda eden bir kuşa ağlayan kocaman yürekleri soldurmuşken...

Masum olmayan gözyaşların ahı tutmuşken...

Bunca gözyaşına isyan eden yağmur damlaları şehrimi terk etmişken...


Sahi, toprak atmak onlara mı düşerdi?


                     Yağmur yüreklinin biri...


Editör: İsmail KAYA

Bu Habere Tepkiniz Nedir? Bu haber 2021-12-28 12:42 tarihinde yayınlandı. 723 Defa okundu.