Göreve yeni atanmıştım bir gece köyün elektriği kesilmiş her taraf karanlık içindeydi.
Şüheyla Şengül

Şüheyla Şengül

suheyla.sengul@kahtahaber.com





 Göreve yeni atanmıştım bir gece köyün elektriği kesilmiş her taraf karanlık içindeydi.
Gece yarısı kapı çaldı dışarıda hiç tanımadığımız iki adam vardı içlerinden biri karısının doğum yapacağını, durumunun çok kötü olduğunu söylüyordu.
 
Ebe arkadaşım da daha 18 yaşında o da yeni göreve atanmıştı. Doğuma gitmesi gerekiyordu, onu yalnız bırakmak istemedim. Beraber gidecektik fakat ikimizde korkuyorduk. Arkadaşımın gözlerinin içine baktım, bu tanımadığımız insanlarla hiç bilmediğimiz eve nasıl gidecektik. Bana gitmemiz gerektiğini söyledi çaresiz korkuyla peşlerine düştük.
 
Eve girdiğimizde sancı içinde kıvranan gebenin muayenesinde bebeğin ters geliş olduğunu tespit ettik. Bir doktorun bile zorlanacağı doğumu başarı ile yaptırıp, bebeği annesinin kucağına verdik ve günün ilk ışıklarıyla evimize döndük.
 
Hepimizin bildiği gibi daha önce sağlık evlerine atanan 15-18 yaşında ki   bu çocuk ebelere bir köy ve onlarca mezra teslim ediliyordu. Bu çocuk yaştaki ebeler tek başlarına onlarca doğum yaptırıyorlardı. Yalnız başlarına büyük bir sorumluluk alarak, canlarını hiçe sayarak ev ev gezerek anne ve bebek sağlığını korumaya çalışıyorlardı.                
 
 Bir ebe yaptırdığı her doğumda, doğum yapan anne gibi ağrı, stres, endişe ve mutluluğu yaşar. Ben bir insanın en sıkıntılı ve riskli anında yanı başındaki ebeye nasıl sığındığını gördüm. Kim kendine sığınan bir insana yardım etmez ki?
Ben bir ebenin gece boyu hiç uyumadan ayakta bile zor dururken, doğum anında bütün yorgunluğunu unutup canla başla doğumu yaptırdığını gördüm.
 
İki  hayatı riske etmemek için, alınlarından dökülen teri, yüreklerinde ki korkuyu,  heyecanı gördüm. Bir ebenin  bebeği annesinin kucağına verirken, gözlerindeki o sevinci ve mutluluğu gördüm. Fedakarca çalışan ebelerin, bu kadar özverisine rağmen, hak ettikleri saygının gösterilmediğini de gördüm.
Ebelik kutsal meslek diyoruz, onlar olmazsa olmaz diyoruz, fakat onların sıkıntıları çözümlenmiyor.Hastanelerde ki fiziki şartlar ve eksikliklerden dolayı ebelerin şiddete maruz kaldığı, stresli çalışma ortamlarında maddi ve manevi,emeklerinin karşılığının verilmediği  sadece ebeler gününde hatırlanmamalı. O fedakar, hünerli eller öpülmeli, bir an önce sorunlar çözülmeli.

                    5 Mayıs Dünya Ebeler gününde bütün ebelerin ebeler gününü kutluyor, böyle zor bir mesleği icra ettikleri için teşekkür ediyorum. 


Bu Yazıya Tepkiniz Nedir? Bu yazı 3 yıl önce yayınlandı. 3507 Defa okundu.