Amedspor’un “Amed” adıyla Süper Lig’e çıkması, sıradan bir sportif başarı olarak okunursa büyük bir resmi ıskalarız. Bu, sadece bir takımın yükselişi değil; yıllardır tribünlerde, sokaklarda, hafızada biriken kimliğin sahaya resmî olarak çıkmasıdır.

Bu cümleleri kurarken köhnemiş kafatasçı cahillerin hemen heyheylendiğini hisediyorum. Fakat bu iş öyle değil. Amed Sporun bir halk ile özdeşlesmesi, temsil edilmesi, futbolcularının Milli takıma katılımı, halkın duygularını yeşil sahalara gol olarak yansıtması elbetteki kurşun ve şiddet olarak deşarj olmasından çok daha faydalıdır.

Bakın FC Barcelona neyi temsil ediyor; sadece bir kulüp mü, yoksa bir halkın dili, kültürü, direnci mi? Ya da Athletic Bilbao… Sahaya çıkan sadece futbolcular değil, bir aidiyet duygusu. Türkiye’de ise yıllardır “dördüncü büyük” denildiğinde akla gelen Trabzonspor güçlü bir şehir refleksidir; ama Amed meselesi şehir sınırlarını çoktan aşan bir duyguya temas ediyor.

Amedspor’un arkasındaki dalga, sadece Diyarbakır’dan yükselmiyor. Bu, dağınık bir coğrafyanın ortak sesi, milyonların kendini ait hissettiği bir sembol. Futbol burada skor değildir; görünür olma mücadelesidir.

Asıl mesele şu: Bu yükseliş ya doğru okunur ve Türkiye’nin gücüne güç katar… ya da eski reflekslerle bastırılmaya çalışılır, olur olmaz cezalar verilir, saha kapatılır, seyicisizliğe mahkum edilip alt liglere yollama girişimlerine teşebüs edilir ki, bu da daha büyük kırılmaların kapısı aralanır.

Top artık sahada değil, zihinlerde.