Uzun zamandır basın camiasının içerisindeyim. Küçük bir ilçede, büyük bir azim ve mücadele isteyen gazetecilik mesleğini yapmaya çalışıyoruz.

Küçük yerlerde gazetecilik, metropollerde gazetecilik gibi değildir. Çünkü siz çoğu zaman okuyucunuzu, takipçinizi tanırsınız. Belki yüzünü bilirsiniz, belki aynı sokakta karşılaşırsınız. Ama onlar sizi mutlaka tanır.

Okuyucu cesur gazeteciyi sever.

Kalemi kılıç gibi keskin olsun, hiçbir makamın, kurumun, partinin veya oluşumun etkisinde kalmasın, gördüğü gerçeği çekinmeden yazsın ister.

Fakat aynı okuyucu, iş kendisine geldiğinde çoğu zaman cesur bir okur olmak istemez.

Birkaç gün önce ilçemizde etkili olan sağanak yağış bunun en güzel örneğiydi.

Bazı cadde ve sokaklarda tıkanan lağarlar nedeniyle su birikintileri oluştu. Bize sayısız fotoğraf, video ve ihbar ulaştı.

Ancak gelen bildirimlerin önemli bir bölümünün altında aynı cümle vardı:

“Benim ismim gözükmesin.”

Evine veya iş yerine su girdiğini söyleyen vatandaş, haber yapılmasını istiyor ama özellikle adının hiçbir şekilde geçmemesini rica ediyor.

Sonra da haber yayınlandığında veya yayınlanmadığında;

“Neden çıkmıyor?”
“Siz gerçekleri yazamıyor musunuz?”

gibi eleştiriler geliyor.

Elbette biz gazeteciler kamu adına görev yapıyoruz. Haberlerimizi mümkün olduğunca tarafsız ve doğru şekilde hazırlamaya çalışıyoruz. Bunu yaparken zaman zaman bazı kurumlarla, siyasi yapılarla veya farklı çevrelerle karşı karşıya gelmemiz de gayet normal.

Çünkü gazetecilik, herkesle aynı fikirde olmak değildir.

Ama gazetecinin de cesur bir okura ihtiyacı vardır.

Sadece cesur gazeteci isteyen değil, gerektiğinde haberinin arkasında duracak, gördüğü yanlışı açıkça söyleyebilecek, doğru bildiğini savunabilecek cesur okuyuculara...

Unutmayalım;

Gazetecilik yalnızca gazetecinin cesaretiyle yürümez.

Gemiyi sadece kaptan kurtarmaz.
Mürettebatın da gerektiğinde elini taşın altına koyması gerekir.

Bizi cesur olmakla suçlayanlar, önce biraz da cesur okur olmayı denesin.

Selam ve dua ile...